Küçürek

Günlerdir düşünüyordu. Sonunda bulmuştu ne yazacağını. Bu anı yazacaktı, şimdiyi: Mayısın ortasında hiç durmaksızın yağmur yağıyordu. Küçük balkonunda oturduğu masadan manzaraya baktı. Yemyeşildi her yer. Otların arasında ayak basıla basıla oluşan bir yol vardı. Tam da orada bir kıpırtı gördü.…

Herkesi güldürürdü, başarırdı bunu. Bazen özel bir şey yapması da gerekmezdi. Ona bakanlar gülümserdi hemen. Özellikle çocuklar… Onunla fotoğraf çektirmek isterlerdi. Hatta bunun için sıraya girdikleri bile olurdu. “Ne büyük mutluluk ne büyük onur.” diyeceksiniz değil mi? Hayır, demeyin lütfen.…

Çile, başını kaldırıp yan yana dizilen beton yığınlarına baktı. Ne kadar da yüksektiler. Şehir onu yutacakmış gibi hissediyordu. Televizyonda gördüğü her şeyi böyle gözüyle görmek onu çok etkilemişti. Terk ettiği kasaba da yüzyıllarca uzaktı artık ona. Hızlı adımlarla çirkin bir…

Tik tak tik tak… Akıyor zaman, sonsuz denize dökülen bir ırmak gibi; akıyor… Ve tamir ediyor yorgun ve yalnız bir adam saatleri. Tik tak tik tak… Duvarda, masada, tezgâhta yüzlerce saat… Bozuk zannedilen bazı saatlerin pilleri tükenmişti. Mekanizması bozulanlar, dişlileri…

Gökyüzü en tatlı maviliği ile gülümsüyordu insanlara. Fakat kimse başını kaldırıp bu güzelliğe bakmıyordu. Kendi işlerine o kadar dalmışlardı ki ne ışıldayan güneş ne de pamuk pamuk bulutlar umurlarındaydı insanların. Üzülmüştü gökyüzü. Ay’ı ve yıldızları ile de dikkatini çekemeyince sinirlenip…

Lekeli elleriyle kaldırdı ceviz sandığın kapağını. Odayı, yıllardır özgürlüğüne kavuşmayı bekleyen defne yaprağı kokusu sarmıştı. Kurumuş parçalanmıştı yapraklar, eline aldığında un ufak oldular. “Hayatım da böyle ufalandı gitti” diye düşündü. Açmaya eli, bakmaya gönlü varmadığı eşyalara baktı. Her biri de…

Küçük kız, elinde iki parçaya ayrılan şeye baktı, sahip olduğu tek oyuncağına… Ağlamakla ağlamamak arasındaki yolda gidip geliyor, boğazına yerleşen yumruk kalp atışlarını hızlandırıyordu. Evin içinden yükselen bir ses adını söylüyordu kızın. Çok derinlerden gelen o sese yöneldi. Sesin sahibi…

Hafif bir baş ağrım var bugün. Sesim kısık değil boğuk, sanki aylardır konuşmamışım kimseyle. Odadaki duvar saati durgun, tıpkı benim gibi. Oturduğum sandalyenin süngeri erimiş, oturdukça rahatsızım. Çoraplarımın lastiği gevşemiş, pijama eskimiş. Sanki yüzyıldır aynı yerdeyim. Aynı yerde, aynı hisler…

Önce ışığı gördü, bu sefer her zamankinden farklı. Sonra o ışık, karanlığın içinde iki ışığa bölündü. Koku tanıdıktı, hisler tanıdık, sesler tanıdık… Parlak ışık, eğilmiş mavi mavi bakıyordu ona. O kadar güzeldi ki o ışık olmak istedi. Onun gibi kokmak,…