Denizlerinde balıklar yüzerken dünyanın ve göklerinde uçuşurken kuşlar, son ağacı henüz kesilmemişken ve son nefesini vermeden topraklar, uyanmalı artık insan; doğayı yok oluşa götüren bu kâbustan.  

“Üşüyorum” diyorsun da İnsanın seni bırakıp gidesi gelmiyor. Hep mutlu mu olacağız sanki Üşü biraz da.

Yalnızlık bulanmış her tarafına gecenin O yüzdendir ki… Artık uyu demeyin! Farkındayım sermayeden yediğimin Sağ cebimde duruyor, hazırda ölüm  Bozdurulmayı bekliyor gelince vakti!  Şehrin gürültüsünden kaçıp Gökdelenlerin tepelerine sığındığımız gibi Hatta yan yana uzanıp yıldızları izleme fikri…  Cezbediyor beni… Ne…

Sayamadığım her yıldızın, Okumadığım her şiirin, Dinlemediğim her müziğin, Bir hakkı var gibiydi omuzlarımda. Öylece ağır geliyordu gece bazen. Koşarken bir çocuk gecenin içinden Taşa takılıp düşse. Ağlasa birden. Bilirim çünkü geceyi geçince saatler Kaybeder saatliğini. Kendini satıp heba eder…