Demlik

Portakal Ağacı

Büyür mavi ceket şu dalgın, tuzlu sularda
Üşüten bir yangın şu dik orman
Yürümüyor aslında beyaz saçlı duvarlar

Yön duygusu şaşmış, sevinçsiz bir balığa
Benzeyen çıplak ayaklı dalgalar
Hareketleri ölüdür balıkları iğneye sevk eden
Narin giyinmiş bir plajın kumlarının
Kırmızı rengini görmemişler önceden
Soğuk baktıkları limana çöktüğünde
Dişlerine yosun vurur geç kalmış bir kıyıdan
Mavisi ucuz botlardan yanaşır acil vapurlar

Üşür ne garip ki evleri yanan insanlar
Hayatımda hiç görmedim portakal ağacını
Binaların arası soyulmuş kabuklar
Sinirli burunlara vurur gün ışığı
Asılı bir güneş beni hiç görmedi
Camlarım hiç denize devrilmedi
Hiç düzleşmedi gece ters yatan kayıklar

Yazan: Onur Kılıç

Yorum (0)

Yanıt bırakın

E-posta adresiniz yayımlanmayacak. Gerekli alanları işaretleyiniz *