En güzel anımda mutsuz olabilirdim
Kötü anlarımın biriktiği kutuyu açarak,
Hiçbir zaman yürüyemediğim yolları
Hayal ederek dizlerimi kanatabilirdim.
En güzel gecede yalnız kalabilirdim
Bütün kapıları çekip, kelimeleri silebilirdim,
Isınmak için yakabilirdim
Odamın perdelerini
Yahut da yıllarımın ak kâğıtlarda toplanmış hâlini.
En güzel denize anlatabilirdim sensizliğimi
Boynuma geçirebilirdim ilmek ilmek saçlarını
Dokuyabilirdim bileğime kalemin mürekkebini
Veya öpebilirdim yüksek bir dağdan yeryüzünü.
Geçebilirdim tüm yaşlarımdan usulca
Hiçbir amacım yokmuş gibi kolayca,
Dökülebilirdim bir ağacın dallarından
Bir kuşun yuvası olmasa.
En güzel rüyamdan uyuyabilirdim karanlığa
Bir ışık uzatmasaydı Tanrı bana,
Ellerimi ellerinde tutabilirdin hayal de olsa
Fakat bağışla yoktum hiçbir anında.
En güzel seninle yaşanır sonsuzlukta
Olmasaydın eğer beklemezdim bu dünyada,
Bir vagon kalkarken gecenin kör karanlığında
Atlar giderdim uzak uzak diyarlara.
Sayın Tanrım!
Ben bir âmâyım,
Kaderimi ellerinde
Beni kalbinde büyüt.
Yazan: Melih Çelik
Sayı: 48