Bir bebeğin avuçlarında buldum mutluluğu. Bakışlarında gördüm kendimi, hem tanıdık hem yabancıydı. İçimde bir yerlerde var oluşumun devamıydı, bilindikti. Oysa bir başka bedendi; çehresi, sesi ötekiydi. Öyle de güzeldi ki.
Bir bebeğin gülüşünde buldum huzuru. Benimdi, bir parçamdı. Beni bana yabancılaştırmıştı ama çok gerçekti. Zamanın sahibi olduğum, kendi ritmime tutunduğum hayat bitmişti. Bambaşka, yepyeni bir sayfaydı açılan. Kayıp mı olmuştum, yoksa yeniden mi doğmuştum?
Bir bebeğin kokusunda buldum kaybettiğim eski “ben”i ya da yeni kendimi. Dönüştürdü zihnimi minicik elleri ve biricikliği. Bir katman daha açıldı benliğimde. “An”da asılı kalırcasına, zamansızdı sevgisi. Varlığıyla yepyeni bir kimlik kazandım. Anne oldum ben, avuçlarını öperken anladım.
