Yağan yağmurdan anlıyor insan
Bir aşığın sarhoş olduğunu.
Yağmurun ortasında bir kadın
Diline dolanmış bir söylem:
“…yolun sonu, yolun sonu, yolun sonu…”
Kayan yıldızdan anlıyor insan
Bir sarhoşun aşka tutulduğunu.
Sessizliğinde insanlığı boğan bir kadın;
Yüreğini bırakıp kovulmuş cennetten,
Tenine damgalanmış Havva’nın kâbusu.
Gökyüzü karanlık, yerde serçe cesetleri.
Sarhoş uzatmış elini, içinde aşk şiirleri.
Kadının ölü tarafı çekilmiş arafa doğru.
Bir şiire gömülü, yaz hüznü.
Bir şiire gömülü, tatsız iki ömür.
Yazan: Sedef Pehlivan