Gökyüzü en tatlı maviliği ile gülümsüyordu insanlara. Fakat kimse başını kaldırıp bu güzelliğe bakmıyordu. Kendi işlerine o kadar dalmışlardı ki ne ışıldayan güneş ne de pamuk pamuk bulutlar umurlarındaydı insanların. Üzülmüştü gökyüzü. Ay'ı ve yıldızları ile de dikkatini çekemeyince sinirlenip en sert fırtınaları yollamıştı üzerlerine. Bu kez canının derdine düşen insanlar yine bakmamışlardı yüzüne. Hava soğudukça paltolarına, battaniyelerine bürünmüş hayatlarına devam etmişlerdi. Kızgınlığı geçmiş, üzerini bir nem kaplamıştı gökyüzünün. Sonra ağlamıştı sicim sicim. Ardından doğan gökkuşağı onu fark eden kendisi de dâhil bütün gözleri gülümsetmişti.
Buraya kadar geldiyseniz
Yazı hakkındaki izinizi bırakın
Yorum bırak