Küçük kız, elinde iki parçaya ayrılan şeye baktı, sahip olduğu tek oyuncağına… Ağlamakla ağlamamak arasındaki yolda gidip geliyor, boğazına yerleşen yumruk kalp atışlarını hızlandırıyordu. Evin içinden yükselen bir ses adını söylüyordu kızın. Çok derinlerden gelen o sese yöneldi. Sesin sahibi iki parçayı önce kırılan yerlerinden birbirine eklemiş, sonra da bir iple oyuncağın etrafını sarmıştı. Eskisi kadar güzel görünmese de parçaların birleşmesine sevinmişti küçük kız. Bundan sonra ne zaman o yolda gidip gelse görünmez bir iple onaracaktı yaralarını…
Buraya kadar geldiyseniz
Yazı hakkındaki izinizi bırakın
Yorum bırak