alnım çatlıyor yere düşüyor gönlüm
nerede kaybettiğimi bilmeden
duymadan
anlamadan
görmeden
bekliyorum en ummadığın anlarda
içimde bardaklar kırılıyor
kuyularım dolup taşmakta.
piç çocuklar ceplerimde
atıyorum hepsini kuyu içlerine
hediyeler dağıtıyorum koşun
ölümsüzlük ellerimde.
kan kusan gözümden
ağrıyan dizimden bıkıyorum
kendimden geçiyorum
yollar kesiliyor sen tarafından
ağlamak için yoğrulmuş insan
sıradan biriymişim
fısıldıyorum kendime
"bu nasıl şiir" desem
kesilsem sütten artık
mesela annemi özlemesem
ya da sensiz yaşayabilsem
"sersem!" sus artık
anlaşılmayan ruhum sırtımda
karnımda kelebekler ölüyor
sesim sessizce sızmakta
bırakma
Yorum bırak