En mutlu olduğum vakitler gecelerdir,
Bana sadece küçük anlamsız bir sinek eşlik eder.
Gökyüzüne bakarım sıkıştığım apartmanların arasında;
Yıldız ararım,
Yapay ışıkla dolmuş sokaklarda.
Geceler hem hüznüme ortaktır benim,
Hem de kimseye anlatamadıklarıma.
Gerçi ben geceye de anlatmam bunları,
O yanımda sessizce durur ve ben hep düşünürüm.
Düşünürüm olmayacak olanları.
Geceler neden düşünmeye sevk eder insanı?
Ben bilmem nedendir ama belki
Morpheus olsa bilirdi.
Geceler tanrısıdır sessizliğin ve kimsesizliğin
Sonra şahididir tüm iç çekişlerin, bazen gülüşlerin.
Nereye koysam olmadığında geceye sığınırım
Beklerim gün gitsin, gök yıldıza bezensin
Bezensin de kendi yıldızımı bulayım.
İnsan kaybetmediği bir şeyi nasıl bulur peki?
Yorum bırak