-Son-
Sensizlik, radara yakalanmayan
alçak bir torpido gibi
bedenimin ortasından vuruyor beni
ayrılıyorum eşit bir şekilde
tarafsız sulara batıyorum
bütün taraflarım senden yana
kayısı ağacının deliksiz gölgesinde
bir yılan yokmuş
-Orta-
Yaz ortasında soğuktan kırılan karanfil
ve tavanda su izleriyle sevişmeye gayret
hayretler içinde gölgelerden kopuyor
mesela
baş üstünde baş duruyor hala
paris de yanmıyor herkes farkında
bir gıdım suya hasret
izlerini bırakıp gitti dolunay da
şehir esmeyi bıraktı her yer bomboş
yokluğunun şehir bile farkında
diyarlar arası geçitlerden
elimde gözyaşı dolu testiyle geçerken
fısıldarken tablolara kayıp hürriyetimi
göğsümde madalyalar hüzünler mermiler
etime mıhlanmış çıkmak bilmiyor
sefil bir hıçkırık eşliğinde
adını aramak lazım idi
şuralara bir yerde
sessizliğin sertliğinde kemiriliyorum
hiç olmadık kadar dolu ev
sızar iken sızlıyorum
-Baş-
Kapıyı açıp uykudan uyandırır gibi
odalardan geçip ah yüzüme gülüşün
dünya derdini unutturan ellerin ile
göğsümden kalbime dokunuşun
kayısı ağacının delikli gölgesinde
bir yılan varmış
Yorum bırak