Karmaşa

Zaman zaman aklıma eserdi kokusu
Sonra kafamı çevirip bulduğum ilk aynaya bakardım.
İç sesim hâlâ ne kadar genç olduğumu söyler
Dış sesim yaşlandık be der idi
İki sesin karmaşası arasında gider gelirdim.
Gider gelirdim de bir an olsun bile sendelemezdim
Çünkü insan yaşadığı hayatın hem faili hem de maktulü olurdu bilirdim
Bir koku tınısı daha gelirdi
Sonra kokunun tınısı mı olur be kadın diye iç geçirirdim
Çoğu anım kendi kendimi çürütmekle geçerdi
Bu beni üzmez aksine keyiflendirirdi
Sonra bir koku daha gelirdi
Yine herhangi bir şeyi düşünmeden kendime söylenirdim
Koku ve kaygılar üzerine de çoğu kez yazmayı denedim
Sonuç hüsrandı belki de şu anki gibi yine yazamadım
Çünkü
Hiçbir kaygım yoktu sadece yaşamaktaydım.