Rıhtım

İhtimal

Ağyar !
Bir boş bırakılmışlık kattı hüznün bardağıma
Bu gece de çevirmedin tuttuğum kadehe derdiğim acıları.
Karla karışık yağmurdan, griden ve Balkanlardan gelen soğuktan bıktım.
Görüyorum Efruze,
Sen de bitapsın, sen de bıktın.
Gece sisli yüzünü bekletmeden mahzenlerde,
Sevmiş fıtrat gereği, Âdem ile Havva birbirinin yüreğini tutuyor.
Hüzünleniyorum hudutsuz, ihmalsiz, umarsız.
Yanımda değilsin Efruze.

Bir işkildir bakışlarında yıllardır düğümünü çözemediğim ve yutkunamadığım ne varsa,
Sesini açıyorsun o çok sevdiğin şarkının
Gitmekten bahsediyorsun henüz bana gelmeden.
Dudaklarıma değmeden, tenimdeki kiri görüyorsun.
Yapma Efruze,
Sende de var kebire, yapma.
Zira kötüyüm, rol yapmaktayım öteye attığım adımlarda,
Olmadı, bir biblo niyetine üstüne koymuşsun kara kutunun.
Dizelerimin kırıldığı yerde,
Bir güneşi tam alnından vurabilirim, piçim Efruze.
Ellerim üşür arada, atkım yok, berem yok.
Kütübsüz sokaklarda fotoğraf karesinin yapmacık gülümsemelerindeyim.
Kesik eldivenlerim, gazeteye sarılı biram var.
Her gün başka bir kirlenmiş kadının bacaklarındayım bir de,
Ruhumu indirmedim henüz sıfırın altına, ahlaksız durmasın diye.
Masdarım tam da göğüslerinin bittiği yerde
Şiirim bitmeden gel Efruze.
Teninden başka bir limanda olmak acısı,
Kelimelerimi de cünublaştırıyor.
Ben ki fikir adamıyım düşünürüm şimdi olanı olmuşu olacağı.
Gideni gelmişi geleceği.
Anlamıyorum Efruze anlamıyorum
Neden yoksun.
Bünüvvet mi ettin ellerinden?
Seni öpme lüksümden men mi ettin beni?
Oysaki ben Efruze sana dokunmak dışında bir rejim istemiyorum.

Yalnız öleceğim demiştim sana,
Cumhuriyet alaylarında yahut asarken babamı bej bir urganla,
Zamana gömüleceğim.
Sert, katran karası günahlarım var.
Biliyorum gelmeyeceksin, bırakacaksın beni
Bir Fransız filmine, Türk kahvesine, İngiliz banliyösüne.
Gelme Efruze.
Gelirsen yalnız ölmem, dayanamaz ellerini tutarım.
Gelme ki bozulmasın bir piç bedeninin yalnız çürüme ihtimali.
Elbet lekelediğim belin, sebeptir çıplak rüzgârın ellerime çarpmasına
Değdiğim dudakların kan kırmızı şerbettir meylimi efkâra açan.
Bil ki senin gelmediğin o yollarda öleceğim.
Gelme Efruze.
Gelme ki bozulmasın bir piç bedeninin yalnız çürüme ihtimali
Gelme.

istanbul.banliyo.treni_

Yorum bırak
Misafir olarak yorum yapın Yorumlarınızı profilinizden takip etmek ve düzenlemek için okur hesabı oluşturun.
E-posta adresiniz yayımlanmaz. Güvenlik ve spam denetimi için IP ile temel cihaz bilgileri kaydedilir.
%0
İhtimal