koşarken çocuk bir eli havada,
bir ayağı diğerinden biraz kısa.
yüzünde belki babasına hiç göstermediği bir gülümseme
ve kendisinin bile hiç görmediği bir heyecanla gözlerinde.
tam bu anda anladım,
kağıttan yapılmış bir uçak, sadece kağıttan bir uçak değildir bazen,
ekonomi sınıfından bir koltukta götürüp bırakabilir bir insanı kendi çocukluğuna.
gölgesidir geçmiş, insanın
hep peşindedir ve dolanır ayaklarına
büyür gölge, büyür, çünkü
batmaya yaklaşmaktadır yaşamın güneşi, her yeni gün doğumunda.
-geldim, gördüm, yenildim-
çocuğun havada süzülen gözleri,
gözlerinin değdiği noktada yalpalayan bir uçak.
asırlar geçse de değişmeyecek bir gerçek,
bütün çocukların kağıttan uçakları, yere çakılacak.
[audiotube id="hwiHQJgYsCM" auto="yes"]
Müzik: Pelageya - Kumushki
Yorum bırak