Koca dağsın, niye karşı gelirsin?
Yol ver geçeyim, neden sinirlisin?
Yeryüzüne mıh, belki ondan ötesin
Yüceden yüce vardır, niye kibirlisin?
Dünya yükü ağır, bilirim
Sen de isyan edersen, biz neyleyelim?
Bir fani mi, fazla geldi sana, bileyim…
Ömür kısa, yük ağır, yol ver geçeyim!
Tamam dedin, geçit verdin sevindim
Kulum işte, arsız gönül sahibiyim
Mümkünse geçerken bir de gölge isterim
Nihayetinde belki biraz kalender meşrebim!
“DAĞ” ile sıradan bir insan gözünden, dile gelir “Hayat”. Önümüzdeki zorluk ve çabamız ne olursa olsun, yaratılış gereği insanın doyumsuzluğu bir bilgisayar programı gibi, arka planda çalışmaya devam eder. Bu nedenle; güç olsa da elde ettiğimize sevinmek yerine, yeni durum itibari ile eksik olana odaklanıp, mutlu olmayı kendimizden esirgeriz. Her hedef, varılması gereken bir duraktır.
Mutluluk, arada atladığımız duraklarda gizlidir. Durakları es geçmeyin!
Sevgiyle kalın.
Yorum bırak