1.
bir çocuk çiçekli fistanıyla yaşamaktan bahsetti;
müebbet uykulardan,
pekiştirilmiş küf kokan ellerinden karanlık şehrin,
bir çocuk; gövdesinde karanfiller yetiştiren.
2.
felaketler ayırdı akşamüstüne yakın büfeler
ekmek poşetleri içinde,
hiçbir kuşluk vakti dünyanın sonuna varmadı gitti
diye hayıflandım bir soluk.
3.
sonra çocuk ekmek almaya çıktı sabaha karşı
caddeler çiçek cesetleriyle dolu
aldı yürüdü sızı,
incecikti, cam gibi ılık
uçak motoruna girmeseydi de kovulurdu nasılsa sürüden kuş
arabalar patladı ve kırılıverdi sokak
sarsıldı çatılarda içimize dönük antenler
içimiz ki durmadan karlayan bir televizyon kanalı
çöp tenekelerinde birikti varyete yalnızlıklar
ve aynaları çatlattı daima yüzünün çınlayan sesi.
4.
kalbin odacıkları haczolunmuştur, sağır eder yankısı duvarlarının
terk borsasında iflas bayrağıyla poz vermek ne şeref
ey dedim fikrime saplanmış muhteşem bıçak
zülfikar değilsin kal orada biraz
geçeriz senden de Allah kerimdir.
5.
gerekse günahsız sırtlarda pas tutmuş hançerlerden geçeriz
yıkmak için yeniden kurduğumuz şehirleri
vaktidir solgun bakışlar yakmaların
tokatlanmış çocukların alnına yazıldığıdır acı
dalında emanet yapraklar aşkına hu
ve güzün şahsında yitirilir kasımpatları.
6.
erik çiçeğinin ve tarla kuşunun,
acemisidir parmak uçlarının zavallı kalbim,
ve ben yine ödünç elleriyle meşhur bacak-sız
bisikletim olsa en güzel ben düşerdim diye iç geçiren.
Yorum bırak