13 kullanım · 12 yazı
…tacağım. Doksanlı yılların ülkemizi hızla değiştirdiği, pek değerli teknoloji sayesinde sayısız iyiliğe maruz kaldığımız, bunları birer nimet olarak karşıladığımız, aklımızın hiç karışık olmadığı bir kış akşamı çekirdek ailemiz to…
…nürken ninem bir tabağın içine doldurduğu suya pamuk batırıp dedemin dudaklarına bastırıyordu. O gün ve orada kaldığımız günler boyunca sadece bir kez eğilip gözlerine bakabilmiştim dedeciğimin. Evde ölüm sessizliği vardı. Yemekle…
…ımda pencereden odama dolan çırçır böceklerinin sesi, bana nerede olduğumu unutturuyor. Ha Adrasan Sahili’nde kaldığımız pansiyonun bahçesindeki hasırlı çardakta uzanmış kitabımı okuyorum, ha odamdaki abimden kalma yatağımda. Deni…
…atlamıştık. Artık konu kapanmıştı. Kendimizi etraftan izole etmiş hayatımıza dönebilir, tanrı rolünü oynamaya kaldığımız yerden devam edebilirdik. Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamaya, ama her gün arkamızdan çıkan çürümüşlüğü görmezden…
…öyle ulaşacaktık. Bizi otele bırakıp gittiler, gençler. Basın toplantısı yapıp sevinçlerini paylaşacaklardı. Kaldığımız otelin camından toplantı yapacakları park görünüyordu. Ben en üstteki kolinin üst tarafında olduğumdan kutunu…
…izlerimiz silik Kurduğumuz tüm hayaller parlaklığının sonlarında Aldığımız tüm biletler kutularda ezik büzük Kaldığımız tüm odalar sevişmelerimizle müstesna Alamadığımız tüm biletler kızgın Dinlediğimiz tüm şarkılar başkalarının…
…mi, diğer iki zaman dilimine oranla daha zordur ama imkânsız değildir. Algı bombardımanı dediğimiz şeye maruz kaldığımız en yoğun zaman birimidir, şimdiki zaman. Renkler, sesler, cisimler, şekiller... Her şeyde bir anlam çıkarmaya…
…dim ve ayrılık konuşmamı yapamadım. Babamla olan ortak yaratılışımız geldi aklıma ve sessiz sürdürmek zorunda kaldığımız o seansımız. Yazan: Yağız Karatutlu
…uzattım. ‘’TS sürücü kursuna gitmek…-‘’ Büyükbabam arka koltukta tamamen yakarmakla meşgulken, annem ve benim kaldığımız küçük apartmanımıza gitmek için her zaman girdiğimiz yola sürdüm, çoğu zaman okuldan sonra uğradığım dondurma…
…biz seninle mutlu olmayı becerebiliyorduk. En azından aynı şarkıyı mırıldanabiliyorduk, öyle değil mi? Yalnız kaldığımızda (ki bu büyük bir mucizeydi) gözlerimiz birbirine dokunur, ruhumuz okşanırdı. Saçlarına aldanırdım. Buklelerde…
