Kabus Melodisi
…a eskiden olsa yüzü düşebilirdi. Zaman geçtikçe insanların, duygularını çok iyi bir şekilde saklayabileceğini okuduğunu hatırlıyordu binasındaki kitaplardan. “Bana ne oldu? Neredeyiz biz, dört katlı binam nerede? Beni oradan ki…
…a eskiden olsa yüzü düşebilirdi. Zaman geçtikçe insanların, duygularını çok iyi bir şekilde saklayabileceğini okuduğunu hatırlıyordu binasındaki kitaplardan. “Bana ne oldu? Neredeyiz biz, dört katlı binam nerede? Beni oradan ki…
…hareket etmiştim hep. Gündüz sobaya tek bir odun atıyordum. Akşam olduğunda odun küle dönmüş oluyordu. Kitap okudum, türkü söyledim, yağmuru izledim. Üçüncü günün sabahında bir sürprizle uyanmıştım. Güneş doğuyordu ve ben haf…
…nraya saklasam daha iyi olacak. Bu kez otobüs biraz daha kalabalık. İnsanların yüzlerine baktığımda yorgunluk okuyorum. Belki de işten çıkıp evlerine uyumaya gidiyorlardır bu saatlerde. Kimi için gün bitmiş, kimine göreyse gün y…
…kovalayarak değişen dekorlar, ait olmadığımız o yabancı yeri mekânlaştırmaya çalışırken; günler, baş ucumuzda okunmayı bekleyen kitap sayfaları gibi birikiyordu: yarım kalmışlıklar, ertelenmişlikler… Taşıyamadığımız yükler kadar…
…uracıkta ölsem, aklıma ilk gelen şey yazdıklarım oluyor. Şiirlerim ne olacak? Kim onları bir araya getirecek? Okunacak mı, yoksa defter aralarında mı kalacak? Bu soru zihnimin tam ortasına düşüyor. Tam da ölümü düşünmediğim bir…
…ardan geçmek, gitmek; unutmak, unutmak… sadece unutmak… ve kalkıp bir şiir yazasım geliyor kendimden yazıp da okumadığım bir şiir koşarak yaklaşıyorum kaçtıklarıma…
…ilimizi bozunca ya da elimizi kaldırınca kayboluyoruz. Bir arada yaşıyor ve ancak toplum olamıyoruz. Aileniz, okul arkadaşlarınız, iş arkadaşlarınız, dostlarınız, bağlı olduğunuz ülkenin memurları, ne işinize yaradığı belli…
…. Bir gün Hasibe Nine’nin kapısını çaldığında karşında torununu buldu Semra. Güler yüzlü genç kız, üniversite okumaya gelmişti. Arkadaşlıkları yavaş yavaş ilerleyince dayanamayan Füsun, “Abla, bana düşmez ama o kadar güzel, can…
…e dokunur. Bu metin; insanın zihnini, bedenini ve ruhunu tanıması, kendini dönüştürmesi ve sınırlarına meydan okuyarak yaşamla esnek bir şekilde dans edebilmesi için bir çağrıdır.
“Bir şeyler başlıyor, bitmek için.” Sartre'ın bu satırlarını defalarca okudum. Kelimelerin aşinalığı, cümlenin anlamında boğuluyordu sanki. Evet, her şey bitmek için başlıyordu, tıpkı hiçlik olmadan varlığın kendini gerçekleşt…