Bazen bakımsız bir mavi gibi doludizgin
Heyecanlı gözlerin ne güzel gülerdi Selver
Saçlarında bir kuğu gezerdi, rüzgârlar dingin
Her akşam boğardı beni o huzursuz eller
Her an düşerdin aklıma keskin bir bıçak gibi
Ne çok konuşurdun sen, hiç susmazdın Selver
Duysa herkes gülerdi seni ne çok sevdiğimi
Gözyaşım dinmezdi, geride hep sular seller
Aklımda ağrıyan bir çiçektin, büyüdün gitgide
Sesin yalnızlığımın en güzel yankısıydı Selver
O kısacık boyunla sığmak bilemedin yüreğime
Hüznümde girdap, kapımda hep ölüm bekler
Hep kaçamak bakardım, o günbatımı yüzüne
Saklı bir çeşme akardı dudaklarından Selver
Şirin bir kasaba karışırdı alnının tam üstüne
Bazen asi bir çocuk, bazen sonsuz bir keder
Yitik bir çöl karanlığı gibi geçerdim yanından
Kim bilir hangi tatlı hayallere dalardın Selver
Seni düşündükçe bir palyaço olurdu zaman
Bütün saatleri sürekli sana kurardım Selver
Kâğıt bir geminin kaderinde beklerdim seni
Ruhum battı, sen hiç dönüp bakmadın Selver
Kırgın değilim, sen hep mutlu kal yeter ki
Bir bakarsın şu yürek bir başka şehre göçer
Beyaz bir kedi gibi aydınlattın her karanlığımı
Sana bir ömür doyasıya sarılamadım Selver
Tehlikeli sularına emanet ettim tüm bahtımı
Seni donsuz bir çocuk gibi seviyorum Selver.
Yazan: Enes Yalçın
Sayı: 39
Yorum bırak