Sizli Kale'm VII
31. Birlikteyken sessiz kalışlarımız olurdu, bir mutluluk ne kadar sessiz olabilirdi, işte o kadar. 32. Hayatın tüm gürültüsünü senin sessizliğin alıp götürürdü. Sen konuştuğunda bütün kuşlar alçalıp seni dinlerdi, yapraklar hışırda…