…ayı bırak. Sarf edilen cümlelerin şaşasına aldanmayı bırak. Pazara gidip en sevdiğin meyve tezgâhının başında heyecanlanmayı bırak. Çocuk olmayı bırak. Ayakkabılarını boyamayı bırak. En sevdiğin iki üç cümleyi gecekondunun bir duvarın…
…rın saçlarını okşadı. Onu görmem mümkün değildi karanlıkta. Ancak düşündükçe, hissettikçe var oluyordu orada, hemen yakınımda, yatağımın bir kenarında… Bulutların üzerinde gezdirdi ellerini. Ellerine, bulutların tozu bulaştı.…
…birkaç beden büyük gelen kabanının koluyla sildi. Kuşlar için asılmış poşetteki bayat ekmeğin birini de alıp hepsini arabasının kenarına astığı poşete itinayla yerleştirdi. Sonra da domateslerle aynı çöp kutusundan çıkardığı b…
…. Neyi kaybettik ki eksikliğini yaşıyoruz, belli değildir. Oldu ki bir şeyin eksikliğini hissetmeye başladık, hemen "hasret" kelimesi hem dudaklarımızdan dökülür hem de kulaklarımızda parçalanır. Kelimenin kökeni "bir şeyin e…
…her telinden ışık yayan kıvır kıvır saçlar, Kütahya porseleni gibi parlayan dişler! Terziden o gün alınmış da hemen deklanşör karşısına geçilmiş gibi görünen o güzelim takım elbiseyle ne demeli! Kanatlarının altına çocukların…
…at şartlarına hapsolduk baylar. Koca bir yanılsama içinde yaşayan varlıklar olarak hayatımıza devam ediyoruz. Herkes görünürde mutlu, herkes sadece riya ile yaşıyor. Bütün bu pislikleri ne yapacağız, nerede saklayacağız? Gitme…
…boyunca bunu düşündüm. Bu konuyu muhakkak ki annem de biliyordu, hatta kardeşlerim ve benim dışımda ailedeki herkes biliyordu. Bu güne dek sır olma özelliğini nasıl korudu bu konu, aklım almıyordu. Belli ki bu konuşulmaması g…
…rtaya çıkıyordu. Hissin ele geçiremediği yalnızca bir kısım kalmıştı, kalbi. Hayatını bunca zaman kendi hariç herkese harcamıştı. İçi kan ağlasa bile sevdiği insanın gülmesi için kahkahalar atmıştı. Şimdi ise acınası bir şekil…
…e çalıştı. Sabahtan beri kaç kez baktığı sararmış fotoğrafı tekrar cebinden çıkarıp öptü. -Merak etme yavrum. Hepsini buraya tıkacağım, kimsenin çocuğunu boğamayacaklar. Küçülmüş mavi gözlerinden akan yaşlar pardösüsüne düşmeye…
…Okuyoruz ölülerin ruhlarına, bir hevesle. Tek derdimizmiş gibi koyuyoruz adını ‘sevda’, Tükeniyor kalemimiz, herkesleşiyoruz sonra.