…ükler, çıkar ortaya sonunda.’’ Kafasında cevaplayamadığı onlarca soru, kalbinde babasını kaybetmenin acısı ve gözlerinin önünde annesi ve amcasının hiçbir şey olmamış gibi düğün kutlamaları. Rüyalar, kabuslar, hayaller; onu temiz…
…her daim hastalığı hatırlatacak olan kokuyu. Karşı yataktaki şeker hastası teyzeyi. Sara krizi geçiren abiyi. Gözleriyle, acıma talep etmeyen, aksine yardım edin bana çığlıklarını savuran amcayı. Bu kadar çok acı, bu kadar çok hüz…
…bir kelebek adeta. Ait olduğu, kendi olabildiği gökyüzüne ulaştığında benliğinin farkına varabilir ve hayata gözlerini huzurla yumabilir. Yaşantımız ve yaptıklarımız bir yana çevremizdekilerin daha doğrusu ailemizin gözünde ne o…
…neden beni unuttunuz Sahi siz, ne denli yorgunsunuz Bardaklarımızı doldurabilecek kadar Nikotin kokuyorsunuz Gözleriniz bir sonsuzluk diyorum Senden size bensiz bir yolculuksunuz.
…erim. Afsunlu bakışlara sözüm yok Onlar dursun oldukları yerde Kaybolup gidersem günün birinde Münker-Nekir’e gözlerini anlatırım Deli deyip Araf’a yollanırım. Yetkili bir abiye sorulursa adım Ağlar Hüdhüd kuşu. Süleyman Peygambe…
…eğil şefkatle öptü Nuri'yi dudaklarından, ilk defa şefkatle öptü, Nuri koynunda yattığı adama dikkatli baktı, gözlerinin içine baktı, ilk kez, gülümsedi. Nuri'nin dün olan biten hakkında anlattıklarını tepki vermeden sadece dinled…
…memnun oldum.’ halleri. Konuşmalar sırasında göz göze gelmeler. Dinliyormuş gibi görünüp aslında ‘Biraz daha gözlerimin içine bak.’ düşüncesinde olmak. İlk haller her zaman böyle değil midir? Her bir ayrıntıyı zihnine kazımak ist…
…bakan yüzünü içeri çevirdiğinde kandillerin ışığıyla aydınlanan çehresi ortaya çıktı. Beyaz çilli yüzü, çakır gözleri, uzun ince boyu ve sola yatık duran fesli kel kafasıyla Çiçili İdris’ten başkası değildi kapıdaki. Kahvehaned…
…m eve girdikleri sırada anladı. Lakin geçti. Kadın tam kapının ağzında durdu. Ne içeri girdi ne dışarı çıktı. Gözlerinden yaşlar akıyordu kadının. Adam yalvarıyordu “gir içeri” diye. Kadın dinlemiyor, yolda çektiği acıları düşünüyo…
…Benim hikayem böyle başladı. Sanki yüzyıllardır uyuyordum, güneş ışığı otobüsün büyük ve perdesiz camlarından gözlerime adeta hücum ediyordu. Uyku mahmurluğundan olsa gerek kısa bir süre etrafımdaki insanları net olarak göremedim…