…e… Hepsi, bütünüyle, bu güzel anı betimliyorlardı. Banklarda oturan insanların yüzleri ve ılıman rüzgâr, hala dünyanın yaşanmaya değer bir yer olduğunu gösteriyordu. Bir de arada balıkçı teknelerinden kazara denize düşen balıkla…
…bunca gün o kalan bir günün yerini tutmaz. Doğduğu kadar batar güneş, döndüğü kadar var olmuştur dünya. Peki dünyanın gölgesi kime vurur ya da havadaki nesnelerin? Geçmişin geride bırakılabilmesi için ayağın yerden kesilmesi mi…
…insanlarla. Uçuyorlar dünyadan olabildiğince uzaklarda. Balıklar bile artık prenseslerini gizliyor, Hepsi de dünyanın kötülüklerinden çekiniyor. Güller de, artık tek renkte can bulur oldu. O rengârenk bahçeler zamanla yok oldu.…
…yavaşça yerleştirişin. Bekletilen kişi çakmağını iç cebinden çıkarıp hızla sigaranın ucunu ateşleyecek (sanki dünyanın en hızlı çakmak çakıcısıymış gibi göğsünü gerişini hayal edebiliyorum) ve dumanı kirpiklerinden uzak tutman i…
…nıyorum ki. Her şey öylesine gerçek dışı bir güzellik taşıyordu ki içinde, kabuğumuzun kırılacağı, içine fani dünyanın pis nefsinin dolacağı günü içten içe hep biliyordum. Gerçeklere, bir de mektubumun satırlarına hücremin soğuğ…
…üzarlığımız olmalı. Bir ıslıkla anlatabilecekken, ıslıkla beraber paragraflara gömüyoruz onu. Siyah beyaz bir dünyanın esiri ediyoruz. Hâlbuki ne kadar genç, ne kadar güzel bir duyguydu o. İnsanlara bulaşmadan önce. Yazan: Kerim…
…rın tıkırtısını içlerimize ve daha nelere benziyorduk bilmem ama en çok zindanında vakit geçirmeye alışmıştık dünyanın. İnsanoğluyduk dedim ya; ne olduysa onu istemedik. Yetinmedik göğün mavisiyle, mutlu olamadık ya papatyaların…
…unların hiçbiri olmayacak çünkü hiç kimse bunları hak etmiyor bu kadar. "Düşünme, demiştim böyle şeyleri, hem dünyanın iyi olması siz insanların bile işine gelmez" dedi Su. Sonra aktı gitti.
…tabii.’’ Güneş batmaya başlarken de Bay Stefan orada dönüp düşünüyordu, ‘’Saate bak, hala karar veremedim. Bu dünyanın bana ihtiyacı var, dokuzuncu dereceden bir memur olarak hayata veda etmek istemiyorum. Matematikçi mi olsam,…
…otobüsler gibiydi sanki bozkırlar o an. Acısını kanatlarına saklamış rüzgârgülleri gibi döndüm sonsuzluğunda dünyanın. Uçan kuşlara selam gönderdim, dumanlar saldım ruhumdan çokça ümidi olan bir şeylere, belki gökyüzüne… Kimses…