9 kullanım · 8 yazı
…1940, İstanbul Filozoflar tarih boyunca insanı farklı şekillerde tarif etmiştir. Bu tarifler arasında en çok bilineni ‘insan düşünen hayvandır’ cümlesidir; bu ifadeyle onun –insanın- düşünme özelliğine temas edilmektedir. Arist…
…yere, nereye? Hiç bitmeyecek olan yapbozun, parçasını ararken kaybolmuş ruh ve beden Algısızlığın getirdiği, bilinçsizliğe özlem. Yazan: Sümeyye Evcili
…kıp direnen bir çocuğum cebimde unutulmuş pimi kayıp el bombaları kız kaçıranlar, torpiller ve atom bulutları bilinmeyen yolların ahrazıyım firar etmek istenilen vakitler geçti annemin duasında saklıdır umutlarım çatıp gelen hüküm…
…sin ona emrettiği bir komuttu bu. İstemsizce olmuştu bir revolvere para verip satın alması. Ama şu an her şey bilinçliydi. Revolver artık vücut sıcaklığıyla uyum sağlamıştı. Ortam tek kurşunun kalbine saplanıp hissin bedenini tamam…
…yıldız yaygarası olsun. İçimin sarı efkârını bilmez doğurgan sabahlar, Bütün Eylüller birikmiştir gözlerimde… Bilinmez ama hiç Hüzzam makamı. Biraz avuntu gönder ellerime. Sarı saçlı bir çocuğun başını okşar gibi ısınsın parmak…
…lağa etmez, ama yine de ekmeğin ve şarabın uyumu gibi alışık ve gözlerin aynasında sefil bir tirat oynar gibi bilindiktir yalnızlığım. Sen bana bakma, bu senin iyimserliğin ancak. Sözcüklerle içli dışlı olmuşsam bunca zamandır, yan…
…nsan olgusuna... Masallarla büyütülen ve gerçeklerle dövülen insan olgusuna... "Ben sen değilim ve bu durumun bilincindeyim!" cümlesi hiç çınlamıyorsa kulaklarınızda, sorun yok demektir. Peki, ya duymaya başladıysanız? Yani, çevreniz…
…ğilimi sezinleyen Mustafa Bey beklemeksizin adaylıktan çekildiğini açıkladı. Fakat her şeye rağmen sorumluluk bilinciyle toplantının bitimine kadar orada kaldı, son görevlerini yerine getirdi. Salondan hayal kırıklığıyla ayrılırke…
…, ayağımın altından yavaşça kaymaya başlıyor. Kısa süre sonra, benden kilometrelerce uzakta kalacaklar. Bunun bilinci, ruh halime kuvvetli bir şekilde tesir ediyor. Gülümsediğimi fark ediyorum. Ve camdaki yansımamdan, gülümseyi…
…tık uzaklarda bir umut ışığı görüyorum. Ama o uzaklardan korkuyorum. Derdimi, tasamı bırakmaktan değil elbet; bilinmezliğime yolculuktan korkuyorum. Bundan daha kötüsü olabilir mi, diye soruyorum. Ve sordukça fark ediyorum ki ben aslı…
