…runa pek çok ülkeyi gezer. Bir çölü geçer, dağları aşar ve uzun yolculuğunun sonunda Mutlular Adası’na, büyük atası Utnapiştim’e ulaşır. Bu yolculuk hiç gerçekleşmemiştir belki de... Ancak sonsuz hayatın peşinde koşmak, ölüms…
…n, çekmeceden çıkarılınca irkildim, şaşırdım. İster istemez büzülmüşüm. - Aman, annem de ne saklamış ki bunu, atalım abla ya. - Sen de her şeyi atıyorsun kardeşim, bırak hatıra kalsın. Nostaljik bir şey işte… Neler olduğunu ko…
…ince ince. Sobanın üstünde kızarttı. Yanık izlerimi bıraktı öylece... Patates etti bizi, patates! Önce kabuk atarlandı tabii "bizi niye yakmıyon da gömüyon." Sobanın üstüne dizilen dilimler ayrıldı kuzey-güney diye. Güneyliler i…
…, ne zamanla, ne sözle, ne yazıyla anlatılamayacak, tasvir edilemeyecek yerdeydim. Tüm tanrıların, evrenlerin atasındaydım; mutlak ‘kaosun’ içinde. Karmaşadan, hırslardan, ışıktan arınmış sonsuz dinginlikte onunla bir başımaydım. He…
…ıkarsa, ruhun bir o kadar temize çekilecek gibi en yakın alışveriş merkezlerinin ruhsuz pençelerine şuursuzca atacaksın kendini. Vitrindeki kıyafetlerin renklerini gördükten sonra, üzerindeki siyahlar daha bir kederli gelecek. El…
…sanın üzerinde hazır bekleyen kenarları kıvrık defterine hızlı hızlı bir şeyler yazardı. Çoğunluk yırtıp çöpe atardı yazdıklarını. Farklı bir mutsuzluk akardı yüzünden. Burnundan soluduğu böyle zamanlarda köşemde uyuyormuş gib…
…r gün sınıftan girince bir kere buluşur gözlerimiz. Önce yukarıdan aşağı süzer beni sonra hafif bir gülümseme atar. Yine aynı şeyler oluyor. Yine aynı delen bakışmalar. Aynı sınıfta nefes almak bile güzel. Ona bakarken eller…
…tran karası, şekersiz çay tatlılaştırır her muhabbeti. Laf bitmez, biz demlenir demlenir dururuz. Herkesin anlatacak çok şeyi ve bazen hiç şeyi olmaz. Ama kelimeler hep varlar. Hep bir sözcük dalaşı, harf kıkırdaşması, noktala…
…vdiği insanın gülmesi için kahkahalar atmıştı. Şimdi ise acınası bir şekilde yaşamak için, kendi için kahkaha atabilmesi gerekiyordu. Denedi. Nefesini kesen bir öksürük tuttu ve sigarasından bir nefes aldı. Bedenini çürüten her ne…
…a yakın mektubu bitiriyordum. Evimin derme çatma verandasında, ıssız bir hapishanede biçare bir şekilde volta atar gibi, nizami adımlarla baştan sona yürüyordu. “Mesut?” dedim. “İçeri girsene oğlum?” “Yok abi, böyle iyiyim b…