170 kullanım · 142 yazı
…di. Gıcırdamasın diye dikkatlice açtığı kapının kolunu sıkı sıkıya tutuyordu. Odaya girmedi. Ama şimdi iki evladını da görebiliyordu. Odayı köşe bucak dolaşan gözleri küçük kızın yatağının baş tarafında duran sandalyenin üstü…
…klı bir nesneye bağlanma ihtiyacı duyacağız. O yeni nesneye de yeterince değer yükleyebilirsek, eski nesnenin adını anmayı bırakacağız ve hasretimiz son bulacak... Yukarıdaki örneği biraz daha genişletelim. Umursadığımız ilk…
…r bir insanın- O gece bir yok oluş öptü dudaklarımdan. Ben zifiri karanlıklarda doğdum yeniden Saatleri, bir kadının kirpiklerine dizdim Duvarlar da çok değişti o gittiğinden beri Soyutlamış her şeyden ve her benden kendini.…
…ldı ne de saf gençliğim. Dediklerine göre Küçük Cafe o yıllardan sonra çokça el değiştirmiş, işleten her kişi adını da değiştirmiş. Sonra adı değişti diye müşterilerin ayağı da kesilmiş böylece. Bunları bana söyleyen de, geçm…
…k savaşları başlıyor. Ellerimi yıkayarak hazırlanıyorum. Sadece solum değil, Tırnaklarımın arası bile, Hasret adını verdikleri acıdan nasibini aldı. Uykunun unutulduğu geceler, Bitmeyen kaçışlar, Bir yere ait olamamak... Böyl…
…ını bildirirmiş. Günümüzde İstanbul Üniversitesi merkez kampüsünde bulunan kule, “Beyazıt Kulesi Anıt Müzesi” adını alarak 2013 yılında özel müze olmuştur. Yılların yaşanmışlığını ve yorgunluğunu şimdilerde sessiz ve sakince…
…dan umut satıyoruz ma’lul halimizle, Okuyoruz ölülerin ruhlarına, bir hevesle. Tek derdimizmiş gibi koyuyoruz adını ‘sevda’, Tükeniyor kalemimiz, herkesleşiyoruz sonra.
…ahın seherinde, Yıldızları tükenmiş bir gecenin ayazında, Anne babasını kaybetmiş bir öksüzün bir yetimin, Evladını kaybetmiş lakin şu fani dünyanın adını koyamadığı bir annenin, Hicran ile yanıp kavrulan bir aşığın, Belki de…
…rit kutusu kadar mutluluk payımıza düşen Bu koskoca hayatta. Bir kalem çiziği oldu her neyse aramızdaki Artık adını koyamaz oldum anlayacağın Herkes ve her şey geçicidir zaten Ah şu mektuplar olmasa Şehrine giden yolun ayrımı…
…söyleyen bir ses olsa da şimdilik ona kulaklarımı tıkıyorum. Kendisiyle tartışacak vaktim yok çünkü Mardin’in adını ancak bilete bakınca anımsayabildiğim bir ilçesine sabahın köründe otobüsüm var. “Neden bu kadar erkene alırs…
