Uzun zamandır gün doğumuna tanıklık etmiyordum. Yirmili yaşlarda oldukça sıradanlaşan doğum eşlikçiliği, artık yılda bire düşmüştü. Sokak aralarında çoğalan martı sesleri, kargaların çatıları mesken etmesi, yoldaki araçların yavaş yavaş artması ve çıkardıkları asfalt sesi, havanın karamsarlığı bırakıp mavileşmesi, işte sıradanlaşmış bir gün berisi.
Bulutlar yükseliyor... sanıyoruz. Bu aldanış bir yanılsama mı yadsıma mı? Varlığı hep orada olanı fark etmek için üstümüze karanlığın mı çökmesi gerek ki gündüzleri uyanıyoruz gerçeklere.