Kırkımdayım yorgunum bazen çocuğum
Artık ikinci perde oynanıyor
Güneşli günlerim de oldu biliyorum fakat
Gözlerinden alevler fışkıran
Ve korkunç ağzını kocaman açmış dev gibi hayat çok zaman üstüme üstüme gelir
Ne zaman usanmışım gücüm tükenmiş
Ne zaman savunmasızım çıplağım
Gözlerimi kaparım
Yedi yaşım aklıma gelir
Turan Emeksiz'deyim Haydarpaşa'dan kalkmışız
İnkılap vapuru açıkta süzülüyor
Dokuz kardeştirler onlar dokuz devekuşu
Hepsinin adı ezberimdedir
Deve kuşlarını sadece eski gemiciler bilir
Kimse anlamaz sızısını insanın
Cehennem değildir ama mekaniktir hayat
Düzen kurulmuştur
Boğulur kaçmak istenir kaçılmaz
Görevler tamamdır hayaller yarım
O anlarda ben gözlerimi kaparım
Yedi yaşım aklıma gelir
Dağınık sahneler uç uca ekleniyor
Kara güvercinler gibi çocuklar
Okul bahçelerinde toplanıyoruz
Yeldeğirmeninde bir dar sokakta bir cumbalı ev evimiz
Yürüdükçe sallanıyor
Sonra bir bayram günü
Kapı kapı el öperken
En fazla harçlığı yine matmazel veriyor
Ve başka sahneler peş peşe
Uykumuzun en tatlı yerinde bozacılar geçiyor
İndependenta günlerce yanıyor
Çocuklukta günler uzundur geceler uzun
Arzumuz büyümektir bir an önce
Oysa ilk perde hızla akar farkına varmayız
Yeni baştan başlamak ise imkânsızdır
Son sahneye yol alırken süratle
Zamanlı zamansız içim burkulur
O anlarda işte ben gözlerimi kaparım
Yedi yaşım aklıma gelir
Yazan: Özcan Kalbinur
Yorum bırak