Bir köşesinde şehrin
Kimse tarafından sevilmeden
Yaşıyorum...
Bir yalnızlık büyüyor içimde
Yaşı, yaşıma denk.
Sabahın beşlerine değin benimle.
Hatıramın cam kesiklerinden akan kanla,
Yalnızlığımın toprağını kan-lıyorum.
Bir yalnızlık sünüyor içimde.
Kimse tarafından sevilmeden,
Yaşıyorum...
Bir mucize beklerken…
Günler birbirine benziyor iyice.
Neyse ki yaşıyorum...
Ölüm saatlerim bunlar benim.
Bir aşk’a başlamak için;
Uygun zeminler arıyorum,
Sivrisi ruhuma batan tepelerde.
Yaşı yaşıma denk yalnızlığımın,
Allah’ın beni koruma şekli olduğuna,
Annemin utangaç çocukluğuma verip,
Çözüp bileklerimin iplerini
Yaşıyorum...
Yazan: Halis Kandemir
Yorum bırak