Sonbahara savrulan yapraklar biriktiriyorum
Sadece gölgeler büyüyor güz yanığı
Gökyüzü yanıyor güneşi söndüremiyorum
Külleri sedef katmanlı bulutlara
Karanlığın zerrelerini topladım
Bir gece vakti ışıklarla doldurdum çatlaklarını
Şiir renkli yalnızlığım bir kafiyeye muhtaç
İnsanları bir araya topladım
Kendimi onlardan ayırdım
Yüreğimdeki kalabalığı incelttim zamana
Bir sürgün başlıyor suların döküldüğü yerde
Nehirler ayrılıyor denizler ayrılıyor
Sıcak ve soğuk fark etmiyor mevsimler
İnsanlar kendi ayrılığını taşıyor ellerinde
Gül renkli günler solar zamanın teninde
Zamanın teni yanıktır ömrümün bahçesinde
Gençliğim soluyor güllerin renginde
Kaç yıl yaşayabilirim bilmiyorum
Bir gün savrulmaz mı ölümün külleri
Yazan: Muhammed Korkmaz
Sayı: 36
Yorum bırak