Nefes

Alamadığında öldüğün şeyin kıymetini bil insanoğlu!
Şükretmek ne kadar zor olabilir ki! Şükret…
Şükret; Yaratan’ın sana verdiği göz için,
Şükret; el için, ayak için, parmak için…
Şükret insanoğlu;
Alamadığında öldüğün nefes için!
“Hu” diye çıkarken nefesin,
Neden unutursun zikretmeyi Mevlâ’nı…
Zikret insanoğlu;
Nefes aldığının farkına her vardığında;
“Hayy…” deyiver…
Zikret İnsanoğlu!
Hayy, “kün” dedi.
Toprak, İnsan “ol”du.
Hâlık, “üff”ledi.
İnsan, “Âdem” oldu.

Yazan: Ufuk Cengiz