Ben şiir yazmayı bilmem
İşleyemem kelimeleri nakkaş naifliğinde
Çivisi olduğu iddia edilen dünyanın çekici değilim ben
Görmem bir sevdanın aksayan ayağını
Yalnızca yürürüm adımlarımı sayarak
Dökmem gözyaşlarımı bir insanın çukuruna
Güzel bir söz bulup da sevdama söyleyemem.
Gözlerine bakınca gülerim ben.
Omzuma almam yaşamın gizini
Sırları sevmem ben.
Sadece yaşamak sıradanlıktan sıyrılmadan
Ama gel gör ki sadece sıradanlar bir acayip oldu
Dünya öyle bir nam saldı ki
En güzel âmâlar görür oldu.
Bir mutluluk olur da barınırsam içinde
Şöyle bir süzülüp de kurtlarımı dökemem.
Köçekler savurur eteklerini gözümün önünde
Bir tütün sarıp alkış tutamam.
İçimden mırıldanırım türkülerini
Bilmezler lakin onlar ayak uydurur bana.
İnsanların göreceği bende ne varsa, çıkmaz dışarıya
Bir ağrıdır büyür göğüs kafesimde.
Öyle metruk bir hâl aldım ki zamanla
Bilse hakkak özümün pahasını
Dokunmazdı hiçbir ağaca.
Yazan: Fatih Recep Bozdağ
Yorum bırak