Gelen sarhoş dedi ona, giden münafık.
Yavrum, Hayyam cahil değildi ki günaha girsin millete kanıp.
Suçuydu demek, ilmiyle taslamadığı ulemalık.
Belki lafın eğrisi, lafazanın büğrüsüydü,
Ama insanın doğrusuydu canım kızım, insanın doğrusu.
Değildi belki bir abalı sofu,
Salısı pazarı vardı da, mübarek cuması yoktu.
Sandılar ki varmazdı secdeye, zikrinde iman yoktu.
Tenkiti dini sömüreneydi, sitemi Mevla’ya,
Son nefesinde mağfiret edendi o, mağfiret eden.
Ne Kitapsızdı ne de Allahsız,
Amenna... Oldun dili biraz arsız.
Ama daha biz ermemişken âlemin sırrına,
Sırrı çözendi o evladım, sırrı çözen.
Hacı olmuştu buradan yol almadan önce.
İmam olmadı diyeydi belki bunca leke.
Şarabıyla kaldı, cebrinden sanki kime ne!
Kimsenin cesaret edip soramadıklarını sorandı o soran.
Cennette huri diye semaya al açmayıp
Niyetinden şaşmayandı o, niyetinden şaşmayan
Yazan: Neval Ekinci
Yorum bırak