Biz çocukken şen kahkahalarımız
ümit dolu hayallerimiz vardı,
Akşama kadar koşturur dururduk
köyümüzün toprak yollarında,
Yorulur dinlenirdik bir incir ağacının altında,
Biz çocukken saftık, temizdi yürekler,
Oyunlar kurmaktı yaşamak,
Masumca gülümserdik yarınlara,
Göğe değerdi uçurtmalarımız
takılmadan acımasız bulutlara,
Sonra bir gün,
hayal kurmaz olduk,
öncesinde o incirin altında oturmaz
daha sonrasında da oyunlar kurmaz olduk,
Biz çocukken bir baktık ki büyümüşüz,
Uçurtmalarımız gökteki devlere takılı kaldı
Ve biz artık göğe bakmaz olduk,
Biz büyüdük kapıldık bir yaşam telaşına,
Katran tutmuş yüreklerimiz hayaller kurmaz oldu.
Yazan: Hazan Arslan
Yorum bırak