Yükseliş

by • 10 Ağustos 2014 • Köşe, RıhtımYorumlar (0)1244

Karanlık Yükseklerde IşıkŞimdinin yükseklerine bakmamız gerekiyor. Aslında yükseklerde duranların nasıl alçalarak yükseldiğini görmemiz gerekiyor. Benzetmeler yetersiz ve kelimeler kıyafetsiz kalsa da bunu yapacağız. En alçaklardan yukarılara bağırıyorum:

“Oralara yükselmek için bu kadar alçalmanıza gerek yoktu!”

 

Toplumlar bir araya geldikten sonra ve toprak bütününü koruma davaları çıktıktan sonra birilerini yüceltmek zorunda kaldık. Bu, zamanında padişahlık oldu, şimdilerde ise cumhuriyet yönetiminde devam ediyor. Farklı milletlerin birbiriyle anlaşabilmesi halkları kaynaşmasına değil, yüksekte bulunan insanların ilişkilerine dayandırılıyor. Bu işte bir terslik var çünkü yüksektekiler alçalarak yükseliyor.

Devir dönmüş, alt-üst olmuş bir yücelik seyrediyoruz. Alt denilenlerin ağzına sakız olmuş üstler, bu aralar kendilerinden beklenenleri vermek yerine ince bir oyun oynuyor. Gerçeklerin önüne çekilen perdeler öylesine eskimiş ki, artık arkasında olan biteni aşağıdakiler rahatlıkla görebiliyor. Ya birileri bu perdeleri yenilemeli ya da artık yükselmelere başka bir yol getirilmeli.

Bu durumu ilahi yollarla çözmemiz yersiz olacaktır. O halde, sanatı ve bilimi yücelten ve aynı zamanda kendi saygınlığını da arttırmış olan bir neslin yükseklerde olması gerekmez mi? “40 yapar, van minut, lefter çok iyi bir kaleciydi…” yorumlarını dinlerken gülmek yerine, “yazık” diyebildiğimiz bir yarına ihtiyacımız olacaktır. Birilerinin artık yukarılardan “SORUN BULDUM!” diye değil, “ÇÖZÜM BULDUM!” diye haykırabilmesi gerekmekte.

Gençlere bakıldığında ise halen hızla yükselecek o parlak gözleri fark edemiyorsak, en yüce mesleği gerçekleştiren öğretmenlerimizi de sorgu altına almamız gerekli. Çok zaman değil, yarın… Hemen şimdi konuşmaya başlasak, çok zamanımızı almaz.

Yücelerek yükselecek bu adamlara/kadınlara uygun basamak mı bulamadık? Suçu kendimizde mi aramalıyız?

Yarın karşınızdaki bizler size “günaydın” dediğimizde samimi olmak istiyoruz. Din, dil, ırk ve benzeri farklılıklarından dolayı birbirini katleden nesilleri daha fazla ne duymak istiyoruz ne de anlatmak.

Kulaklarınıza alışkanlık olsun diye şimdiden, son bir kez sesleniyorum;

Günaydın!

Pin It

İlgili Konular

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir