Yolu Kesen Nehirler

by • 12 Şubat 2017 • Rıhtım, ŞiirYorumlar (0)397

Ben diriyken göğü kazdı kuşlar
Kemikler düştü tepeme.
Koşarken düşüp sıyrıldı usum,
Yadıma düştü bir seher vakti
Gidip kustum,
Her ne varsa umuda dair.
Kavimler helak oldu benimle
Not ettim görünenleri ellerime
Kan damlıyor bak tufan peşimde.
Denizler yükselirse uçacağız
Kafam tavana değecek mesela
Açılan delikten kaçacağız fezaya.
Polis! Beni arama bulamazsın
Boş sokak lambalarının altında.
Vicdan azabı edindim
En afilisinden astım duvara.
Diğer günahlarım sırıtıyorken karşımda
Beni saçımdan tanıyın.
Uzak diyarlardan geçerken
Hey sen! deyip kovalasın kızılderililer,
Gasp edilmiş her toprağına karşın
Dişlerimi çeksinler.
Gülünce komik olur mu bilmem
Doğru düzgün de güldüğümü söylemem.
Kiros’u çağırın.
İşgal etmeliyiz Venedik denen yeri
Çöllerden kum taşıyıp doldurup denizleri
Yükseltmeliyiz hemen.
Ateş yakıp ısınırız tapmak yok
Bu suçlarla bu dünyadan çıkmak yok.
Yok, yok, yok…
Yok olmak için bunca neden varken
Dişi ejderha ensemde solumalı,
Atlar koşmalı delice Venedik’ten.
Bırakalım düşleri
Suçlu bulunursam günün birinde
Mil çekilsin gözlerime, elim kalemle dağlansın.
Bu şehir böyle kalmalı, bulmamalı gangsterler
Beni bu halimle ağlatmamalı
Yolu kesen her nehrin tam kalbine
Orta boy bir mızrak saplamalı.

Pin It

İlgili Konular

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir