Ve Hezeyan!

by • 5 Nisan 2015 • Rıhtım, ŞiirYorumlar (0)936

I.

Hür kuşlar prangalandı altın kafeslere.
Kaybolmuş bütün sigara dumanları
Hepsi içimde,
Yakmakta hasretinle birlikte.
Hades’e sordum söylemedi nerden geldiğini bu korun.
Mitolojik kayıtlarda geçmiyordu
Sabıkam yoktu oralarda biliyordum.
Tek sabıkam sendeydi; kayıpları oynuyordum.
Kimsenin izlemediği, reytingi düşük,
Basit gelirli duygulardan oluşan bu masumane hayatı.

 
II.

Sayıklıyordum.
Çünkü bütün hür kuşlar sessizce ölmekteydi
Simurg koştu geldi ardıma “Etme eyleme” dedi, sustum.
Kimsesiz bir mezar bekçisi buldum,
“Aşk neydi?” diye sordum.
Boş mezarı gösterip bir taş oydu
Baş ucuma koydum.
Her gece uzaklarda uyudum.

 
III.

Bakmıyor gözlerim, içim yanıyor… tenim kavruk.
Atlar nehirlere koşuyor,
Tenhalar yankılanıyor içimde; pak ve nacizane.
Yağlı boya tablolar ağlıyor… içleri boşluk odalarca.
Kaybediyor saatini fırtına.
Hayret! her karanlık, her yer kara.
Ben ne dersem de, katılma ama susma da.
Patlıyor mavzerler hançeremde
Sığ bir düşünce kalıyor geriye, bir de sükunet.
Benim benliğine katılmayan
Ve Hezeyan.

Pin It

İlgili Konular

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir