Maske

by • 10 Haziran 2015 • Deneme, RıhtımYorumlar (0)1231

İnsanlar ile aramıza mesafe koymamız gerektiğini hayat öğretti bize. Çocukluk masumiyetini kaybettiğimiz andır ilk maskenin yüzümüze düşmesi, büyüdükçe kalınlaşır çeşitlenir maskenin gücü hikmeti.  Korur maske korumak istediğimiz, korumayı düşlediğimiz her şeyi, lakin bazen bize erişip ulaşmak isteyenleri de durdurur. Yaşarken öyle kanıksarız ki maskeyi, maskeleri kaldırıp altına bakmak isteyeni düşman belleriz aleni.

Özüyle arasına maskelerden duvar örer mi insan? Bile isteye yapmaz ya, hayat işte yakaladığı yerden kırar herkesi. Büyümek dedikleri; hayatın insanı ilk kündeye getirişi, ilk  gerçek yenilgisi, tuş ile biten ilk gövde gösterisi. Yerden maske ile kalkmak zorunda güreşçi, rakibi kutlamak ise maskenin marifeti.

İnsan neden en çok evini özler? Kendisi olabildiği yegane yer evidir çünkü. Maskesiz ve mecburiyetsiz olduğundan rahatlıktır ev. Gerçeğimizi bilen insanların bizi bile isteye kırıp dökmedikleri yerdir yuva.

Bizi olduğumuz gibi sevecek insanları özleriz hep. Maskenin altındakini merak edip görebilecek  cesarete sahip olan biri çıkageldiğinde tedirginlik kaplar yüreğimizi. Direniriz de uzun uzun… Maske yerini sevmiş, kanıksamış, hayatı kolaylaştırmış, dünyanın işlerini hale yola sokmuş kısacası bizi korumuştur. Direniriz bu yüzden gerçekte kim olduğumuzu merak eden diğerlerine. Gerçekte kim olduğunu bilmeden sevebilir mi insan bir diğerini? Olsa olsa maskeyi sever görmeyi bilmeyen birileri.  Her mimiğini özenle yerleştirdiğimiz zamanla gerçek yüzümüz haline gelen maskeyi. Tehlike çanları tam burada çalmaya başlar insan için. Özene bezene mimik-kırışık eklediğin maskeni seven birisi seni sevmiş sayılabilir mi? Kayıt artı olarak mı düşer evrene? Yoksa özünden biraz daha uzaklaşır maskeye iyice sarılır kendinin kim olduğundan habersiz edinilmiş davranışlar bütününün sen olduğuna inandırarak herkesi, resimsiz boş bir çerçeveye mi çevirir benliğini? Çerçeve ne kadar şık olursa olsun içinde resim yok ise boş bir çerçeveden ibarettir.

Samimiyet sevdiği bir şeydir insanların, şaşırtıcıdır bu zamanda samimi birilerine rastlayabilmek. Severiz onları; sıcak bir hoşluk yayarlar. Soğuk kış günlerinde sıcak bir çorba içmek  gibidir samimi bir insanı hayata eklemleyebilmek. İnsana kendisini sorgulatır karşısındakinin gerçekliği, biraz durdurup düşündürür insanı samimiyetin hikmeti fakat yetmez gücü diğerinin maskesini söküp almaya çoğunlukla.

Korkuyoruz; ne Allah’tan, ne kuldan en çok kendimizden.  Korkuyoruz korumaya çalıştığımız öze zeval gelmesinden, kırılmaktan, incinmekten, beğenilmemekten ve dahi sevilmemekten. Saklıyoruz kendimizi maskelerin ardına herkesten. Başka türlü yaşamanın nasıl mümkün olabileceğini bilmediğimizden…

Pin It

İlgili Konular

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir