Kelimeler Biter

by • 8 Şubat 2015 • Rıhtım, ŞiirYorumlar (0)959

Kelimeler biter
Ben çıkıp giderim bilirsin.
Bir başıma kalabilirim yalnızlıklarımla.
Öyle ki kişiliklere bürünmüş
Büyümüş büyümüş büyümüş.
Patlamış sonra sokağa,
Komşular sormuş yalnızlıklarıma
Onlar bile şaşırmış esasında
Bekleme beni karıcım erken uyu
Ben yokum var farkına.

Mağrur ve mağlup bir bakış atıyorum.
Ok yağıyor olduğum her yere
Kaçıyorum.
Sonra sana gelemiyorum mesela
Eve de gidemiyorum.
Yokluğun kazınmış odamın duvarlarına
Keşkelerle vuruşup ölmüşlüğüm ortada.
Uzaklık diyorum uzaklık…
Lanet olası uzaklık hep boynumuzda.
Farkına varmadan geçiyorken zaman
Ne olur bu sefer bari sen unutma!

Kelimeler biter
Ben çıkıp giderken ağlarım bilirsin.
Ağlarım çünkü ağlamak iyi gelir gözlere,
Susmak bilmeyen kulakta çınlayan
O anlamsız sözlere gelsin diyorum.
Bitiyorum insanlık gibi yavaş yavaş
Veyahut hiç var olmuyorum.

Yaşasın!
Seviyorken teslim ediyorum kaleyi
Kadınlar ve çocuklara dokunmuyorlar bu sefer
Lakin bütün iyi adamlar ölmeli.

Siyahı inkar ediyorum beyaz yok
Bu sen yoksan ben de yokum demek değil.
Hiç doğmadığıma eş değer.
Bu sefer olmaz bırakma
Çünkü bırakırsan
Kelimeler biter.
Ben çıkıp giderim
Masallardaki bütün güzel kızlar intihar eder.

Pin It

İlgili Konular

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir