Hayat Kadını

by • 11 Ocak 2015 • DemlikYorumlar (0)866

Ben değersiz olduğumu
en çok sen gidince fark ettim
sen gidince zaten kendimi de sattım
sen gidince sevmedim hiçbir şeyi
ve her şeyi

Sen gitmeden önümüz ilk bahardı
sen giderken bilmezdim, sen giderken son baharım.
dışlandım zaten hep
senden önce ve sonra
sevilmedim
seninle iken yalanında olduğu kadar, biz iken iz kadar sevdiğini
unutmadım…

Nasıl unutabilirim
ellerim izdi zaten benim
memelerim de öyle bir taraflarımda
her yerimde başka iz , başka insanlar vardı

Ben hiç kendimi sevmemişim büyürken
küçükken ojelerim vardı
küçükken bebeklerim ve küçükken küçüklüğüm
ne tatlıydım ve babalı
babam vardı küçükken, annem daha ölmemişken

Ben böyle olsun istemezdim
yine sadece ben istemezdim
annesiz ve babasızdım
babam piçti ve beni de öyle bıraktı
ilk orospuluğu ondan öğrendim
ilk o düzdü beni
zaten sonra hayat
az sevişmedim sokaklarda, az göstermedim külotumu
ve içini
eller zaten hep mememe kadardı
kalbime değil

Yine de her sabah
güldüm ben
ağzımı burnumu dağıtmadan insanlar
güldüm
gülmek benim için böyleydi
karnım çatlayana kadar balkona çıkıp güldüm
gülmeme isim bulmuşlar anne
ne güzel değil mi
orospu gibi gülüyor
ne güzel değil mi
ben gülünce
bunun gibi günlerim, benim gibi değil

Anlayacağın
sen gidince ve gelmeden
hayat deliyken ve sen geldiğinde
yaşamak için delirirken
her şey yine bacak aramdaydı
ve ben ölürken
Kaf dağının ardında küçüklüğüm
toprak altında
kimsesizler ile koyun koyuna
yine bir orospu gibi
gömüleceğim.

Yazan: Mert Koçoğlu

Pin It

İlgili Konular

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir