Demlik

Canlar Beklemek

Zindan oldu zihnim,
Hücreler dolusu.
Kurşunlar aktı ve darağaçları yetişti kalbimde.
Bazenler lodoslar esti,
Bazen kuraklık oldu,
Bazen özlemim,
Yolunu unuttu.
Parçalandım gün doğumunda,
Ümitsizlikle geçirdim en güzel zamanlarımı,
Gözlerimin oyulacağını,
Büyük İskender gibi yalnızca geçmiş bir tarih olacağımı,
Othello gibi yalnız,
Kimliğini ispat etmek isteyen bir can olacağımı düşündüm,
Düşündükçe korktum ve aklımı yitirdim.
“Evim nerede?” dedim,
Kollarında olduğunu bile bile,
Sevdiğim candan, can bekledim, can verdiğini bile bile
Daha fazlasını.
Oysaki kaç asıra yaysam sevgi cümlelerimi az kalırdı onun için.
Omuzlarımda güzelliklerimi yazan meleği tanımışken,
Nasıl oldu da yönümü sürekli Atid’e çevirdim?
Nasıl oldu da Rakib’i tüm geçmişim ve geleceğime rakip bildim?
Parmaklarımın en nadide yerlerine dokunurken parmakları,
Onun yoldaşlığını nasıl daha fazla kirletebilirdim?
Sevmek az kalırdı, yetmezdi,
Aşk, az kalırdı,
Şefkat,
Güven ve bütün duygular,
Az kalırdı.
Sarılmak gerekirdi gün dönümünden, ömür bütününe,
İlk günün yağmuruyla dinlenmek gerekirdi,
Kuraklığı, lodosu bilmeyerek.
Sarılmak gerekirdi, tanınmış en güzel kalbe
Ve can beklemek yerine, gelecek için canlar beklemek…

Yazan: Cemil Atmaca
Sayı: 37

Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

BİR KÜÇÜK NOT

Sponsorluk ve reklam için: info@rihtimdergi.com

YAZI GÖNDERME

Demlik bölümüne, belirlenen tema ile ilgili Öykü/Deneme/Şiir türlerindeki yazılarınızı 20 Kasım’a kadar gönderebilirsiniz.

38. Sayı için tema: “Zam-an”

Ekip sayfasından iletişim adreslerini öğrenebilirsiniz.

Detaylı bilgi için tıklayınız.