Bir Kolomb Hatırası

by • 11 Haziran 2017 • Rıhtım, ŞiirYorumlar (0)221

Geç kaldım,
evreni yüzümden başlayıp rötuşlamaya
acıyı bir doğum lekesi gibi kondurmaya, alnımın günahsız çizgilerine.

Neşterini ciğerimde unutmuş olmalısın cerrahsan eğer
yahut hükümlü bir ressam,
kusursuz güvercinler uçur tuvalinden avuçlarıma, çaresi yok
tam da burası eksik bir cümle, kansız bir ihtilal şarkısı
bir uçurumluk ağrı mı olur, inzivaya çekilmiş dikişsiz bir yara mı?
bilmiyorum, çirkinim ve jargonum bir hayli bozuk
oysa güzelliğin baştan ayağa kanserojen, radyoaktif reaksiyon
oturmuş saçlarına karanfiller takıyorsun, ne hoş ritüel.

İktisadi kalkışıyorum benzersiz bitkisel hayatın için
yani müptezel şiirler yakıyorum ortalık duman altı,
permalı saçlarla seksek oynayan kız çocuklarına
ve mental yorgunluklarına, soluk benizli kaptan abilerimin
şiirler yakıyorum, kesif kokulu sonra işgüzar
gövdenden fışkıran kadere direnmek zor
pekiştireç ve parça tesirli mutsuzluğumuz zapta geçer mi ya da
mutluluğu hangi yöne bükmeli?

Kadim kadınsın, muhtelif hayati tehlikelerde,
üçüncü sayfa manşetlerinde ve her
yok satan roman önsözünde bir ceset kadar rahatsız
Hiroşima’dan beri çekingen çocuklar sahibi
dedim ya kadınsın, belki emir kipiyle anne.

Beni hangi Amerika’da beklediğini bilmiyorum ama nafile
hangi yöne sürsem bisikletimi sehven Hindistan.

Pin It

İlgili Konular

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir