Bir Düş, Ruhu Hatırlamak

by • 9 Ekim 2016 • Deneme, RıhtımYorumlar (0)480

indir-1

Aynalar neden varlar anlamıyorum bazen. Yalan söylemiyorlarsa neden varlar? Sır tutmayı bilmiyorlarsa neden varlar? İşte her şey apaçık gözler önünde… Yerinden çekip çıkardığım kalbimin şu boşluğu, gözyaşlarımın aktıkları yerde oluşturdukları çukurluklar… Peki, bütün sırlar bu kadar göz önündeyken ayna neden hala karşımda? Neden bu hikâyenin bir parçası oldu şimdi? Sırları dökülmüş, dahası kırılmış bir ayna ne işine yarardı insanın? Bunların hiçbiri akıl kârı değil. Söyledim mi bilmiyorum ama düşlemek ruhu hatırlamaktır, ruhu özgürleştirmektir, ondandır belki de. O zaman düşlemeye devam etmeliyim. Bu, ruhumun özgürlüğü olmalı. Beden yaşlandıkça aynalar kırılır ve sırsızlaşırlar. Peki, insan bir aynayı kırmak için neden bu kadar yaşı heba eder ki? Aynaları da kelimeleri de yerinden çekip çıkardığımda, onca yılın, onca yaşanmışlığın izlerini geride bırakmıyorlar. Kelimeler de aynalar da dayanıksızmış, bunu zamanla anladım. Kırılan aynanın her bir parçası başka bir anı ve başka bir ‘‘ben’’i gösteriyor. Öteki yüzlerimi… Ve iyice baktığımda beni geçmişe götürüyorlar. İşte! Aynalar da yalan söylüyorlar. Aynalara güvenim yok artık. Elleri şakak kemiklerimi kavrayan kelimelere de. Yadırgamayın! Ben arada bir böyle olurum.

Evet, bu bir düş… Ve unutmak yok bu düşte. Sebep sormak da yok. Şimdi bir daha dikkatle bakıyorum kırılan aynanın her bir parçasına ve yüzümdeki çizgilerin kaybolduğunu görüyorum. Açıkçası ben kendimi bildim bileli aynaların yalanlarından korkuyorum. Dağılan her bir anı toplayıp toplayıp geçmişe götürüyorlar. Acılar nasıl bu kadar taze kalır, diye soruyorum da “soru sormak da yok” diyor, çıkıp birisi. Ben sonsuzluğa karışmak için aynalara mı tutunmalıyım, diyorum. Kelimeler anlaşılmaz bir halde sızlanıyorlar. Sorularım ayna kırıklarına çarpa çarpa çoğalıyor git gide. Kelimeler kızıyor. Tekrarlarımın bıkkınlığı içinde… Eğilip, bükülebilen bir şeymiş zaman, diyorum. Çözdüğüm son sırla, yerde paramparça olmuş bir ayna, kendini toplayıp bir bütün haline geliyor. Ve odamın köşeciğine sığınıveriyor yeniden. Boşunaymış, diyorum harflerin keskinliğinden kendimi korumam. Ben artık korkmuyorum.

Pin It

İlgili Konular

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir